De laatste week is alweer aangebroken en dat betekent afscheidsetentjes en nog veel afspraken, om met een voldaan gevoel 2 juli weer naar Nederland te komen. Maandag was de laatste dag in het ziekenhuis van Bafoussam. Als soort van afsluiting vonden we het wel leuk om met dr. Sacchi de film ‘The Front Line’ te kijken, hij is tenslotte zelf Congolees. Op internet kon ik niet zo snel een Franse vertaling vinden, dus hebben we de ondertitel maar zelf wat aangepast. Dr. Sacchi had toch wel wat werk van deze gelegenheid gemaakt, door zijn vrouw aan het koken te zetten. Na de film konden we, onder het genot van keiharde Celine Dion muziek van een DVD, aanschuiven aan tafel. Zijn vrouw had lekker rundvlees met rijst klaargemaakt, maar door de harde muziek was het geeneens mogelijk om normaal met elkaar te praten. Na een compliment over het eten werd dr. Sacchi helemaal enthousiast en kreeg ik nog een extra portie en vloeide de wijn rijkelijk. Zo kun je dus ook een band opbouwen.
Dinsdag zijn we samen met Andrea en Karien naar het ziekenhuis in Foumbot geweest. Er waren 2 operaties gepland, waaronder een vrouw bij wie een buikoperatie verricht zou worden, om de mogelijke complicaties van een abortus aan te tonen. Abortussen zijn hier in Kameroen illegaal en dus zijn vrouwen vaak gedwongen om dit uit te voeren bij niet opgeleide mensen. In elke stad zijn wel adresjes waar je op een afgelegen plek en op de meest gruwelijke wijzen van je ongeboren kind afstand kan nemen. Deze vrouw was met een ijzeren tang, die vermoedelijk een perforatie in de baarmoeder heeft veroorzaakt, ‘geholpen’. Bij het openen van de buikholte, kwam een zeer indringende geur ons tegemoet, namelijk de lucht van een buikvliesontsteking. De buik werd gespoeld en het rechterovarium, wat ernstig beschadigd was door de abortus, werd verwijderd.
Later die middag hebben we nog in het ziekenhuis van Baigom en in de chefferie en op de markten van Foumban rondgekeken.
Op woensdag was er een excursie voor ons geregeld, waarbij we een meertje in een diep dal tussen de bergen zouden bezoeken. De tocht ernaartoe was vooral veel gehobbel door kleine dorpjes. Onderweg werd weer eens tol gevraagd in een klein dorpje. Intussen wist ik natuurlijk wel van de gebruikelijke procedure af en weigerde ik dit. Er volgen dan ellenlange discussies op, maar uiteindelijk mag je er gewoon door. Heel het dorp zit dan de hele dag langs de kant van de weg op voorbijkomende mensen te wachten en dit is ook wel frustrerend om te zien, omdat het in heel Kameroen zo is. Overal wil je eigenlijk de effectiviteit van georganiseerde arbeid toepassen, maar dit is niet mogelijk door de totaal andere mentaliteit. Dit geldt ook voor het aanleggen van goede wegen en het opzetten van een groothandel, in plaats van de vrouwen en kinderen, die op straat precies dezelfde groenten en fruit naast elkaar verkopen. De climax van de excursie mocht er toch wel zijn. Helaas kon ik niet zoveel rondlopen op de berg, want er zijn al 3 blanken hier verongelukt. Op de terugweg naar Bafoussam was ik aan het afdingen voor 50 CFA (omgerekend 7,7 eurocent). Dan merk je toch wel dat je echt ingeburgerd bent.
Donderdag was mijn laatste stagedag in Foumbot. Als afscheid hadden we voor de medewerkers flessen drank meegenomen en konden we rond 13.00u een soort afscheidsreceptie houden. De laatste e-mailadressen werden uitgewisseld en de arts gaf nog even te kennen, dat hij wel heel erg veel interesse in mijn fotocamera had. Wij waren echter niet de enige, die vandaag een presentje voor het personeel hadden meegenomen. Midden op het spreekuur ’s ochtends kwam namelijk een man met een zojuist veroverde aap in een zak binnen. Dit bleek een gift voor de dokter te zijn, omdat de man zo over hem te spreken was. Of ik hier zelf zo blij van zou worden, weet ik nog niet…
Reacties