Week 5

De week begon weer met het meelopen in het ziekenhuis van Foumbot. Hier zie je niet erg schrijnende gevallen, maar komen wel veel mensen met gastro-enteritis, buikklachten en infecties langs. SOA’s komen veel voor en door polygamie (wat hier helemaal hip is) wordt dit ook makkelijk en snel verspreid. Het gevolg is dan vaak dat alle vrouwen van de man zich moeten laten controleren.

In Foumbot maakten we mee, dat een man overleed en daarna direct in plastic gewikkeld in een auto gelegd werd. Dit ging allemaal niet zo soepel, maar de naasten vonden het niet erg om alsnog met 5 man in totaal in de auto te zitten en naar het huis van de overleden man te rijden.
Ook deze week konden we weer bij een aantal operaties aanwezig zijn. Eentje die ik niet snel zal vergeten was die van een man, waarbij hij aan zijn liesbreuk werd geholpen. Het begin ging nog allemaal keurig, al vond ik het wat vreemd, dat er slechts een lokale verdoving was toegediend, terwijl de hele balzak door de opening in de lies naar buiten werd getrokken. De man gaf zo nu en dan met een paar niet verkeerd te interpreteren geluiden aan, dat er toch nog wel wat gevoel in zat. Hierna begon een ruw getrek aan de zak, om de breuk op te sporen. Dit ging echter niet zo makkelijk en was er helaas voor de patiënt ook nog het slechte nieuws, dat één bal verwijderd moest worden. Zonder toestemming, maar wel met enige humor werd deze handeling snel voltooid. Vervolgens moest er nog een soort drain aangelegd worden. Ondertussen was het mijn taak al geworden, om de man met flinke kracht op zijn plaats te houden op de operatietafel. Voor de drain moest nog een extra gat gemaakt worden in een gevoelig deel voor de man en dit bleek helemaal niet verdoofd te zijn… Met een wat dubieus gevoel en blij dat ik daar niet lag kon ik de operatiekamer verlaten.

De dag erop mocht ik zelf bij een keizersnede assisteren. Dit is natuurlijk een unieke mogelijkheid, dus die pakte ik met twee handen aan. Daar sta je dan als broekie in het Frans aan een baarmoeder te rommelen. Het assisteren hield niet veel meer in, dan de baarmoeder schoonmaken met gaasjes en wat knipjes zetten bij de hechtingen, maar toch was dit heel bijzonder! Je leert er toch echt wel heel veel van als je de organen kunt voelen en stap voor stap geïnstrueerd wordt door de arts. Naar ik vermeen maken moeder en zoon het nog steeds goed…

Een bezoek aan de kruidendokter mag je natuurlijk niet missen als medisch student in Afrika en zo begeleidde Dominique ons naar ‘kennissen’. Veel bleken niet thuis te zijn, maar na wat gebel was er dan toch nog een vrouw beschikbaar die wel wat over haar ‘krachten’ wilde vertellen. Zij zit vooral ’s ochtends en ’s avonds in haar hutje om patiënten te ontvangen. Op een aantal concrete vragen van mij was het antwoord veelal ondefinieerbaar en dus nam mijn vertrouwen alleen nog maar meer af. Deze vrouw werd eigenlijk vooral geleid door God en ze zou mensen kunnen beschermen tegen gevaarlijke beslissingen en ziektes zouden d.m.v. kruiden soms nog sneller genezen kunnen worden, dan de moderne geneeskunde. Erg veel indruk kon het allemaal niet meer op me maken, maar ik kan wel begrijpen, dat haar charisma een soort vertrouwen kweekt bij een patiënt.

De avonden werden deze week gevuld met onze vaste stamkroeg, waarbij 2 televisies het EK-voetbal uitzenden. Het commentaar op de wedstrijden hoor je niet, want dit wordt aardig overbluft door de grote boxen, waaruit Afrikaanse muziek komt. Het leuke is, dat elk café wel een persoon heeft, die heel de avond voor de bar hangt en een geweldige onemanshow weggeeft. Alle mensen in dit café vinden dit dansen heel normaal, maar ik kan er toch wel de humor van inzien. Ook op straat waar bijna altijd muziek is, kom je dit fenomeen veel tegen. Er is in elk café de keuze uit wel iets van 15 verschillende soorten bier voor een vriendenprijsje (0,65L voor 80 eurocent) en buiten kun je voor €1,60 een schaal met gebakken makreel en frites pommes/plantain krijgen. Wat is het Afrikaanse leventje toch heerlijk!