De aansluitende dinsdag en woensdag konden we gebruiken om in het heilige ziekenhuis van Andrea mee te lopen. Het doet zijn naam wel eer aan, want elke ochtend wordt er eerst door de zusters gebeden en tevens wordt dit voor operaties herhaald. Dit Engelstalige ziekenhuis is een ‘missionary hospital’ en wordt dus vooral vanuit kerkelijke organisaties geleid. De meeste zusters hebben zich ook volledig voor dit ziekenhuis ter beschikking gesteld, want ze zijn hier dag en nacht te vinden en ze wonen ook op het terrein. Sister Dorothee, die ons in Douala had opgehaald herkende me gelijk en was erg enthousiast over onze komst.
Gelijk was er drukte, want die ochtend was een vrouw binnengekomen, waarbij de placenta niet naar buiten was gekomen na de bevalling eerder die nacht. Dit veroorzaakte een heftige bloeding en er was sowieso een infuus met bloed nodig. Dan merk je toch wel het belang van een bloedbank in Nederland. Nu was de arts, dr. Bakia, genoodzaakt zijn bloed af te staan om deze vrouw in leven te houden. Hierna kon gelijk begonnen worden met de operatie, waarbij stukjes placenta uit de baarmoeder verwijderd werden en de rest van de placenta eenvoudig via de vagina het lichaam kon verlaten.
Overal in het ziekenhuis valt het op, dat er een goede organisatie is en iedereen weet wat zijn taak is. Dit is een belangrijk verschil tussen het Engelstalige en het Franstalige gebied en het concept van een ‘missionary hospital’. Net zoals in Europa zijn de Engelsen een stuk beter georganiseerd en netter dan de Fransen.
Na de operatie konden we beginnen aan de ronde over de zalen. Net zoals in Foumbot zie je ook hier zeer uiteenlopende patiënten. Een groot verschil is wel, dat de arts hier bij elke patiënt een heel verhaal over de ziektegeschiedenis en het verloop uit zichzelf vertelt en de communicatie in het Engels een stuk makkelijker is. Zo hebben Morad en ik in 2 dagen tijd een complete (bijspijker)cursus tropengeneeskunde gekregen, waarin al onze vragen zijn beantwoord. Ook over de problemen van de gezondheidszorg op overheidsniveau heeft dr. Bakia veel verstand. Zo konden we interessante discussies met hem aangaan en wist hij ook veel over de gezondheidszorg in Europa. Al deze informatie heeft er wel echt toe bijgedragen, dat ik nu al een compleet plaatje heb van het gezondheidssysteem en de nog steeds specifiek terugkerende problemen in Kameroen. Veel van deze problemen worden toch veroorzaakt door de mentaliteit van de mensen hier. Zo gaf dr. Bakia een voorbeeld aan waarbij zelfs een advocaat medicijnen van de straat koopt, omdat hij niet het belang van een officiële farmacie inziet.
’s Avonds zijn we Bamenda-stad ingegaan om een internetcafé op te zoeken. Dit was niet zo’n succes, omdat bij regenval het internet uitvalt. Verder viel de stroom nog een stuk of 3x uit. Na wat inkopen te hebben gedaan, konden we thuis een goede maaltijd op tafel zetten.
Reacties